• amalgafoor 23w

    അവൾ - 7

    "നീ, എന്റെ കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പ് കലർന്ന മഷിയാൽ എഴുതപ്പെട്ട അക്ഷരങ്ങൾ... "

    അന്നത്തെ ആ വൈകുന്നേരം ദുസ്സഹമായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ ആ സന്ധ്യയായിരിക്കാം എന്നെ എഴുത്തുകാരനാക്കി മാറ്റിയത്. എനിക്ക് ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞു മനസ്സിന്റെ ഭാരം ഇറക്കിവെക്കണമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആരോട് പറയാൻ. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ എഴുതി. എന്റെ വേദന എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന പോലെ മറ്റാർക്കും മനസ്സിലാകില്ലെന്ന ബോധത്തോടെ തന്നെ. " ഓർമ ", ഞാൻ കഥയ്ക്ക് പേരിട്ടു. പിന്നീട് എഴുതിയ മറ്റെന്തിനേക്കാളും തലയെടുപ്പുള്ള ഒന്നായിരുന്നു അത്. എന്റെ കണ്ണീരിന്റെ ഉപ്പ് കലർന്ന മഷികൊണ്ട് എഴുതിയ വാക്കുകൾ. ഒരു സമാധാനം തോന്നി, എനിക്ക് കഴിയാതെ പോയ പലതും ചെയ്ത എന്റെ കഥാപാത്രത്തെ നോക്കിയപ്പോൾ. പിറ്റേന്ന് അവളത് വായിക്കാനുള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. എന്റെ കണ്ണീർ കലർന്ന മഷിയിൽ അവളുടെ കണ്ണീരും അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.

    "ഇത് ഇയ്ക്ക് തരോ?... " അവൾ ചോദിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് പറ്റില്ലെന്ന് പറയാനുള്ള കരുത്ത് അന്നും എനിക്കില്ലായിരുന്നു. എന്റെ ഹൃദയം പോലെ ആ പേജുകൾ കീറിയെടുത്ത് ഭദ്രമായ് അവളുടെ ബാഗിൽ വച്ച ശേഷം എന്റെ കാതിൽ അവൾ പറഞ്ഞു... "ഐ ലവ് യൂ... "

    എന്റെ അമ്മുവിന് എന്താ പറ്റിയതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാവുന്നില്ല. 'എന്റെ' എന്ന വാക്കിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അവളുടെ സാന്നിധ്യം മാഞ്ഞുപോകുന്ന പോലെ ഒരു തോന്നൽ. വെറും തോന്നലായിരിക്കട്ടെ...

    ©amalgafoor