• binay2018 6w

    ଆକାଶକୁ ଚାହିଁଲି,
    ବିସ୍ତାରୀତ ନିଳାଭ ଅନନ୍ତ ଗଗନ,
    ତାର ନିଜର ବୋଲି କିଛି ତ ନଥିଲା,
    ନା ଥିଲା ନିଜସ୍ୱ ରଙ୍ଗ,
    ନା ନିଜର ଆକାର
    କିଛିବି ତ ନଥିଲା ସେଇଠି,
    ସମସ୍ତ ନିଶ୍ୱତାର ସତ୍ତ୍ୱେ
    କେତେ ବିଶାଳ ଥିଲା ଆକାଶ
    ବିଶାଳ ତ କମ୍ ପଡେ ମାପିବାକୁ
    ଅନ୍ତହୀନ ସେ ଅନନ୍ତ ଥିଲା ।

    Read More

    ଆକାଶ

    ଆକାଶର ଉଲଗ୍ନ ଶରୀରେ
    ମହାଶୂନ୍ୟ ଢାଙ୍କିଦେଲା
    ତାର ନିଲାଭ ଚାଦର,
    ପ୍ରତି ପ୍ରଭାତ ପ୍ରଦୋଷେ
    ସୂର୍ଯ୍ୟ ବୋଳିଦିଏ ପ୍ରେମର ନାଲିମା ।
    ଦିବସର ଭାନୁ ବିଞ୍ଚିଯାଏ ପ୍ରାଣଦାୟୀ ଉଷ୍ମତା,
    ଶିତଳତା ଭରିବାକୁ ପ୍ରାଣୀ ହୃଦୟରେ
    ଜୋତ୍ସ୍ନା ବିଛାଡିଯାଏ ରାତ୍ରୀର ଚନ୍ଦ୍ରମା ।
    ବର୍ଷା ଆସେ, ଆକାଶର ଅଗଣାରେ
    ତାର ରଙ୍ଗୋଲି ଆଙ୍କିଦିଏ ବାଦଳ ସଜାଇ,
    ବାରୀଦ ଶିତଳାଇ ଦିଏ ଆକାଶର ଛାତି,
    ବର୍ଷିଯାଏ ବୁନ୍ଦା ବୁନ୍ଦା କେତେ ଜଳ
    ଆକାଶର ଅଗଣାରେ ।
    ଆଙ୍କିଦିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଆକାଶର
    ଖାଲି ଚାଦରରେ ।

    ହେଲେ, ଆକାଶ ତ ମହାଦାନୀ
    ରଖେନାହିଁ କିଛି ବି ସାଇତି
    ନା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଷ୍ମତା, ନା ଚାନ୍ଦର ଜୋଛନା
    ନା ବାଦଲ ନା ବାରୀ
    ସବୁ କିଛି ବାଣ୍ଟି ଦିଏ ସତେ ଅବା
    ନିର୍ଲୋଭି ନିର୍ମୟା ନିର୍ଲିପ୍ତ ଯୋଗୀଟିଏ ।
    ବିଶାଳତା ବଡକଥା ନୁହେଁ,
    ବିଶାଳ ହୃଦୟ ହିଁ ଜଗତରେ ସାର,
    ଆକାଶକୁ ଦେଖ, ତାଠାରୁ ଶିଖ,
    ସବୁଠାରୁ ବିଶାଳ ଆଉ ସବୁରି ଉର୍ଦ୍ଧରେ ଥାଇ
    କେତେ ଦୟାବାନ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଅମ୍ବର !

    ©binay2018