• sruthy_souparnika 10w

    എന്നിട്ടും അമ്മയെ വിട്ടുപോവാനാവാതെ ഞാനാ ആശുപത്രിക്കുള്ളിൽ തന്നെ കുറെ ദൂരം അലഞ്ഞു നടന്നു.. ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം, ജീവനില്ലാത്ത എന്റെ കുഞ്ഞു ശരീരം നെഞ്ചോടു ചേർത്തു പിടിച്ച്, ഒന്നലറി കരയാൻപോലുമാവാതെ എന്റെയമ്മ നെഞ്ചുപൊട്ടി കരയുന്നത് ദൂരെ നിന്നും നോക്കി നിൽക്കാനേ എനിക്കായുള്ളൂ.. ആ ചേതനയറ്റ ശരീരം ബലമായി അടർത്തിമാറ്റി കൊണ്ടുപോവുമ്പോൾ ദയനീയമായി അമ്മ നോക്കിയ ആ നോട്ടം, അന്ന് അമ്മയിൽനിന്നുമടർന്നു വീണ ഓരോ തുള്ളി കണ്ണുനീരും ഇന്നുമെന്റെ ഹൃദയം പൊള്ളിക്കുന്നു...

    അമ്മയിൽ നിന്നും അടർത്തി മാറ്റിയ ആ ജീവനറ്റ ശരീരം അവർ കൊണ്ട് പോവുമ്പോൾ ഞാൻ അതിനു പുറകെ പോയി, എങ്ങനെയെങ്കിലും തിരിച്ചാ ശരീരത്തിലേക്ക് കേറാൻ കഴിയുമോന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും ശ്രെമിച്ചെങ്കിലും എന്റെ പരിശ്രമങ്ങളെല്ലാം പാഴ്ശ്രമങ്ങളായി. എന്റെയാ ശരീരത്തെ ആരൊക്കെയോ ചേർന്നു ഒരു കുഞ്ഞു കുഴിയിൽ അടക്കം ചെയ്തു. ഇനിയെനിക്കൊന്നിനും കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഞാൻ വീണ്ടും അമ്മയുടെ അടുത്തേക്കോടി.. ഉറക്കെ കരഞ്ഞാൽ ആ അടിവയറ്റിലെ തുന്നിചേർത്ത മുറിവ് പൊട്ടുമെന്ന ഭയത്താൽ അമ്മയെ ഒന്ന് കരയാൻ പോലും അനുവദിക്കാതെ ആരൊക്കെയോ അമ്മയെ വിലക്കുകയും അശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രെമിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.. അപ്പഴും കട്ടിലിൽ ഒന്നനങ്ങാനൊ മനസുതുറന്ന് കരയാനോ കഴിയാതെ എന്റെയമ്മ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുവായിരുന്നു..
    Next part on profile...

    Read More

    ©sruthy_souparnika