• gangadevi 19w

    ചില പ്രണയങ്ങൾ ഇടവപ്പാതിയും ഭൂമിയും പോലെയാണ്...
    വേനലിന്റെ ചൂട് താങ്ങാനാവാതെ ഉച്ചയോളം ദേഹം വിണ്ടുകീറും വരെ പണിയെടുത്തു ഉച്ചകഴിഞ്ഞു ഭൂമി ഒന്ന് മയങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ മലമുകളിൽ എവിടെയോ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു ഇടവപ്പാതി അടക്കി ചിരിക്കും... അവൾ കേട്ടഭാവം നടിക്കാതെ കഴിഞ്ഞ തവണ ഉണ്ടാക്കിയ പൊല്ലാപ്പും ഓർത്തു അങ്ങനെ മിണ്ടാതെ കിടക്കും.. മെല്ലെ അവൻ അടക്കിപ്പിടിച്ച ചിരി മാറ്റി താൻ വന്നുവെന്നു അറിയിക്കാനായി അവിടെയും ഇവിടെയും പതുങ്ങിനിന്നു ചുമക്കും.....ഇത് വല്ല്യ ശല്യമായല്ലോ എന്നോർത്ത് രണ്ടും കല്പ്പിച്ചു അവൾ കയ്യിൽ കിട്ടിയ മരവും ചെടിയുമെല്ലാം ചുഴറ്റി അടിച്ചു അവനെ ഓടിക്കാൻ നോക്കും.... ഒടുക്കം കഴിഞ്ഞ തവണ പിരിഞ്ഞതിന്റ മുഴുവൻ കുറ്റവും ഏറ്റുപറഞ്ഞു കരഞ്ഞു കൊണ്ടടുക്കുമ്പോൾ പാവം തോന്നി അവൾ അവനെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കും. ആ കുളിർമയുടെ നനവിൽ വേനലിൽ വിണ്ടുകീറിയ മുറിവുകൾ അവന്റെ ചുംബനങ്ങൾ ഏറ്റു പുതുമണം തൂകും.. അങ്ങനെ അവൾ ജീവന്റെ പച്ച നാമ്പുകൾക്കു ജന്മം നൽകും. മെല്ലെ മെല്ലെ അവരുടെ പ്രണയത്തിൽ പതിവ് പ്രശ്നങ്ങൾ തിരികെ വരും..സ്വാതന്ത്ര്യമാണ് രണ്ടാളുടെയും വിഷയം... തന്നെ മാത്രം പ്രണയിച്ചുകൊണ്ടു സദാസമയവും വേറൊന്നും ചിന്തിക്കാതെയും പ്രവർത്തിക്കാതെയും ഇരിക്കേണമെന്നുള്ള ഇടവപ്പാതിയുടെ ശാട്യം ഭൂമി ഒട്ടും വകവെച്ചു കൊടുക്കില്ല...... ഇവിടെ ഭൂമിയെ പ്രണയിച്ചു ഭൂമിയോടൊപ്പം ആജീവനാന്തം കഴിയാൻ സഞ്ചാര പ്രിയനായ ഇടവപ്പാതിക്കും പറ്റില്ല.. അങ്ങനെ ഇറക്കിവിട്ടാലോ എന്നു ഭൂമി തീരുമാനിച്ചിരിക്കെ ഒരു ദിവസം പെട്ടന്ന് ഇടവപ്പാതി ഒരു പോക്കങ്ങട്ട് പോവും... ആ.. പോട്ടെ.. നന്നായിന്നു ഭൂമിയും കരുതും.... പക്ഷെ അടുത്തകൊല്ലം വീണ്ടും വേനൽ കടുക്കുമ്പോൾ എവിടെയോ മലമുകളിൽ നിന്നുള്ള ഇടവപ്പാതിയുടെ ചിരിക്കു കാതോർത്തു ഭൂമിയും അവളെ പ്രതീക്ഷിച്ചു ഇടവപ്പാതിയും ഇന്നും പതിവ് തെറ്റിക്കാതെ അങ്ങനെ പ്രണയവും പിരിയലും തുടരുന്നു.....
    ©gangadevi